Ik lig op het achterdek in een soort van siësta coma. We liggen in een van de baaien in het zuiden van Grenada achter een doorgang tussen een privé eilandje en het ‘vaste’ land van Grenada. Een rif voor de doorgang houdt de golven tegen maar de wind waait hier lekker door waardoor het nog redelijk aangenaam is bij de voortdurende (dag en nacht) 30 graden plus. Tel daar bij op dat we niet heel ver weg zijn van het tropische regenwoud en je kunt je misschien voorstellen wat dat met je lichaam doet. ‘s Morgens begint het zweet te stromen, het loopt zo uit mijn haar, over mijn wenkbrauwen en door de wimpers in mijn ogen, een soort van mist en troebelheid achterlatend. Pas in de namiddag rondom zonsondergang en na een laatste zwempartij stopt het zweten enigszins. Helaas wacht het eten koken dan op ons en warmen we weer even door. Onze t-shirts raken verzweet met gele vlekken in de oksels! We blijven hier liggen ivm de hurricane-tijd van 1 Juni t/m 30 November.
Busjes
Midden op de dag proberen we ons koest te houden. Gisteren lukte dat niet want we ontdekten dat de startaccu het had begeven. Omdat wij het niet raadzaam vinden om zonder een werkbare motor op anker te liggen moet er dus snel een nieuwe komen. Stel je voor dat we bij harde wind los slaan en geen motor aan kunnen doen. Midden op de dag persten wij ons daarom in een eilandbusje dat ons eerst naar Georgetown aan de westkant van het eiland bracht. Vervolgens met een volgend busje naar het zuidelijke gebied waar de winkels zijn, om daar een nieuwe startaccu te scoren. De busjes zijn een belevenis op zich. In Nederland zouden deze busjes in de categorie geschikt voor 9 personen de bestuurder daaronder niet inbegrepen, vallen. Hier worden er met gemak 20 tot 23 personen in gezet. Ondertussen staat de muziek lekker hard. Iedere keer dat het busje stopt vinden er wisselingen plaats. Soms moet juist die ene persoon helemaal achterin er uit waardoor de halve bus ontruimd wordt om vervolgens weer te laden met oude en nieuwe passagiers. Wil je eruit dan tik je op het plafond of roep je hard stop waardoor de chauffeur op de noodrem gaat staan. Af en toe zitten we in een busje waarbij de chauffeur rare capriolen uit haalt en we ons leven niet helemaal zeker zijn. Weer terug gekomen op de boot wordt de nieuwe accu snel aangesloten en start de motor weer als een zonnetje.
Midden op de dag proberen we ons koest te houden. Gisteren lukte dat niet want we ontdekten dat de startaccu het had begeven. Omdat wij het niet raadzaam vinden om zonder een werkbare motor op anker te liggen moet er dus snel een nieuwe komen. Stel je voor dat we bij harde wind los slaan en geen motor aan kunnen doen. Midden op de dag persten wij ons daarom in een eilandbusje dat ons eerst naar Georgetown aan de westkant van het eiland bracht. Vervolgens met een volgend busje naar het zuidelijke gebied waar de winkels zijn, om daar een nieuwe startaccu te scoren. De busjes zijn een belevenis op zich. In Nederland zouden deze busjes in de categorie geschikt voor 9 personen de bestuurder daaronder niet inbegrepen, vallen. Hier worden er met gemak 20 tot 23 personen in gezet. Ondertussen staat de muziek lekker hard. Iedere keer dat het busje stopt vinden er wisselingen plaats. Soms moet juist die ene persoon helemaal achterin er uit waardoor de halve bus ontruimd wordt om vervolgens weer te laden met oude en nieuwe passagiers. Wil je eruit dan tik je op het plafond of roep je hard stop waardoor de chauffeur op de noodrem gaat staan. Af en toe zitten we in een busje waarbij de chauffeur rare capriolen uit haalt en we ons leven niet helemaal zeker zijn. Weer terug gekomen op de boot wordt de nieuwe accu snel aangesloten en start de motor weer als een zonnetje.
5 schoolkinderen naast mij op de achterste bank in de bus.
Klussen
Jeroen heeft vanmorgen de olie ververst en daarmee lijkt het einde in zicht van de vele klussen die we hebben gedaan sinds we hier zijn aangekomen. Naast reguliere klussen hebben we enkele delen van van het interieur opnieuw gelakt. Na het vervelende schuurwerk kon het eigenlijke lakwerk beginnen. Helaas speelt ook hierbij het klimaat ons parten. De lak wilde amper drogen omdat er zoveel vocht in de lucht zit. Uiteindelijk ontdekten we dat wanneer we er een ventilator pal voor het lakwerk zetten de lak ophield plakkerig te zijn. Het is gelukt! Zelfs de trap zit opnieuw in de lak. Ons bijbootje begon ook onder invloed van klimaat en zonlicht in verval te raken. Naden lieten los en het PVC materiaal begon te plakken. Sommige naden van de opblaasbare vloer plakten we minstens 1x per twee dagen. Onze aankoop van drie jaar terug was een gevalletje goedkoop-duurkoop en we hadden beter moeten weten na het lezen van bloggen en FB-posts en direct een bijbootje van Hypalon moeten kopen. We besluiten alsnog een bootje van Hypalon te kopen en hebben dus opnieuw een nieuw bootje.
Jeroen heeft vanmorgen de olie ververst en daarmee lijkt het einde in zicht van de vele klussen die we hebben gedaan sinds we hier zijn aangekomen. Naast reguliere klussen hebben we enkele delen van van het interieur opnieuw gelakt. Na het vervelende schuurwerk kon het eigenlijke lakwerk beginnen. Helaas speelt ook hierbij het klimaat ons parten. De lak wilde amper drogen omdat er zoveel vocht in de lucht zit. Uiteindelijk ontdekten we dat wanneer we er een ventilator pal voor het lakwerk zetten de lak ophield plakkerig te zijn. Het is gelukt! Zelfs de trap zit opnieuw in de lak. Ons bijbootje begon ook onder invloed van klimaat en zonlicht in verval te raken. Naden lieten los en het PVC materiaal begon te plakken. Sommige naden van de opblaasbare vloer plakten we minstens 1x per twee dagen. Onze aankoop van drie jaar terug was een gevalletje goedkoop-duurkoop en we hadden beter moeten weten na het lezen van bloggen en FB-posts en direct een bijbootje van Hypalon moeten kopen. We besluiten alsnog een bootje van Hypalon te kopen en hebben dus opnieuw een nieuw bootje.
Bezoek
Tot mijn schrik zag ik dat mijn laatste blog al weer van Juni is dus ca 3 maanden geleden. Toen trok hurricane Bret aan ons voorbij waarvoor we daadwerkelijk moesten schuilen. Momenteel trekken er in deze piekmaand September meerdere orkanen de Atlantische over. Gelukkig trekken ze allemaal zoals verwacht naar het Noord-Westen weg en blijven wij in het uiterste zuiden gespaard voor de meeste harde winden. Af en toe komt een tropical wave over waardoor er best veel regen uit de lucht valt en het nog vochtiger wordt. Ik heb inmiddels ontvochtigers in de kledingkasten hangen zodat de kleding niet beschimmeld raakt.
Tot mijn schrik zag ik dat mijn laatste blog al weer van Juni is dus ca 3 maanden geleden. Toen trok hurricane Bret aan ons voorbij waarvoor we daadwerkelijk moesten schuilen. Momenteel trekken er in deze piekmaand September meerdere orkanen de Atlantische over. Gelukkig trekken ze allemaal zoals verwacht naar het Noord-Westen weg en blijven wij in het uiterste zuiden gespaard voor de meeste harde winden. Af en toe komt een tropical wave over waardoor er best veel regen uit de lucht valt en het nog vochtiger wordt. Ik heb inmiddels ontvochtigers in de kledingkasten hangen zodat de kleding niet beschimmeld raakt.
In deze maanden kregen we Frank onze oudste op bezoek waarmee we van Martinique naar de Grenadines in het zuiden vaarden. Twee heerlijk weken waren ons deel waarin veel gesnorkeld werd. Een maand later komen Jan en Pauline langs. Heerlijk om vrienden mee te kunnen laten genieten van al het moois wat de Carieb te bieden heeft.
Met hen zeilden we ook naar de Grenadines, vanuit Grenada een stukje naar het Noorden. Naast onze gezamenlijk hobby zeilen, lieten we hun kennis maken met het snorkelen. Na wat oefenen kwam er steeds meer plezier voor deze nieuwe hobby. De ‘oogst’ was groot: schildpadden, roggen, een octopus, een murene en zelfs een kleine haai trokken aan hun ogen achter de duikbril voorbij. Uiteraard ontbraken de ‘normale’ vissen in gele of paarse tinten niet. Een toer over Grenada leidde ons langs een kratermeer, een waterval, de chocoladefabriek en de rumfabriek. Natuurlijk sloegen we het eilandje mopion niet over.
Bij het borreltje op het achterdek of het diner bij het beach restaurant haalden we herinneringen op, deelden we meningen, bespraken we de werkelijkheid en droomden we over de toekomst. Die toekomst bestaat bij ons alle vier uit grootouders worden. Zelfs de zonsondergangen waren fantastisch Caraibisch.
Komende maanden
Na hun vertrek pakken we de ‘gewone’ draad van het leven weer op totdat het hurricane seizoen op zijn einde loopt. Onze klussenlijst wordt langzamerhand kleiner en we kijken vooruit. Het kriebelt om weer op pad te gaan. We liggen te lang stil vinden we. Volgende week komen Ivar en Floris van de Sailors of Sustainability langs. 6 jaar geleden zagen we elkaar op Ibiza en in Preveza, Griekenland. Zij hebben er inmiddels een rondje wereld op zitten en vervolgen hun zeilroute via de Carieb naar US, Groenland, IJsland naar uiteindelijk Nederland. Na een ontmoeting met hen varen we daarna langzamerhand naar het Noorden, daarbij de eventuele hurricanes in het oog houdend.
Na hun vertrek pakken we de ‘gewone’ draad van het leven weer op totdat het hurricane seizoen op zijn einde loopt. Onze klussenlijst wordt langzamerhand kleiner en we kijken vooruit. Het kriebelt om weer op pad te gaan. We liggen te lang stil vinden we. Volgende week komen Ivar en Floris van de Sailors of Sustainability langs. 6 jaar geleden zagen we elkaar op Ibiza en in Preveza, Griekenland. Zij hebben er inmiddels een rondje wereld op zitten en vervolgen hun zeilroute via de Carieb naar US, Groenland, IJsland naar uiteindelijk Nederland. Na een ontmoeting met hen varen we daarna langzamerhand naar het Noorden, daarbij de eventuele hurricanes in het oog houdend.
3 orkanen spoken waarschijnlijk rond op 17 september in de atlantische oceaan: Lee in het Noord-westen in de buurt van Maine en Canada, Marigot midden op de atlantische oceaan en een nieuwe die waarschijnlijk de Noord-OOst hoek van de Carabische zee bij Sint Maarten schampt.
Hopelijk kunnen we eind september al naar Martinique en in Oktober willen we dan doorzeilen naar Saba en Sint Maarten in afwachting van onze kleindochter die geboren gaat worden in November. Na die gebeurtenis zeilen we nog even terug naar Guadeloupe waar we de boot achter laten voor onze kersttijd in Nederland. Het stil liggen in water van ca 28 graden levert aangroei op. De rust van onze boot levert roest in de vorm van pokken en groene aangroei op. Het begint tijd te worden om te vertrekken.
