Ik weet niet of het jullie als trouwe lezers opvalt maar ik merk dat ik steeds minder blog. We zijn inmiddels 8 jaar onderweg met hier en daar wat onderbrekingen voor bijvoorbeeld corona. In het begin schreef ik soms wel 2 bloggen per maand, nu ligt de frequentie op zeg maar 1 x per 3, 4 maanden.
Ik merk ook dat mensen steeds minder blogs lezen. De spanningsboog vast houden voor enkele minuten lezen is blijkbaar moeilijk en sociale media met korte tekst en veel foto’s met een leestijd van 5 seconden is duidelijk favoriet als je de statistieken bekijkt.
Op zich schrijf ik mijn bloggen niet voor geweldige statistieken, ik probeer daar steeds iets over ons wel en wee en wat ons bezig houdt in weer te geven, voor diegene die daar belangstelling voor heeft. Al nadenkend kom ik tot de conclusie dat er ook niet zo veel nieuws te vertellen is. De Carieb is prachtig, de zachtgele zandstranden, de wuivenden palmbomen, de achterliggende groene hellingen zijn op elke foto zichtbaar. Maar, zoals wij wel eens tegen elkaar zeggen, meer van hetzelfde.
Op zich schrijf ik mijn bloggen niet voor geweldige statistieken, ik probeer daar steeds iets over ons wel en wee en wat ons bezig houdt in weer te geven, voor diegene die daar belangstelling voor heeft. Al nadenkend kom ik tot de conclusie dat er ook niet zo veel nieuws te vertellen is. De Carieb is prachtig, de zachtgele zandstranden, de wuivenden palmbomen, de achterliggende groene hellingen zijn op elke foto zichtbaar. Maar, zoals wij wel eens tegen elkaar zeggen, meer van hetzelfde.
De inspiratie is wat opgedroogd, zeg maar. We zijn een beetje Carieb-moe. Misschien wordt het tijd om het eens over een andere boeg te gooien. Achter die bounty-vakantie-eiland-look is het soms hard werken. Elke vertrekker hier weet dat onderhoud van de boot op no 1 van de dagelijkse bezigheden staat. Zonodig help je ook je medevertrekkers daarbij! Vertrekken met een boot wordt dan ook wel eens afgedaan als klussen op je boot in exotische oorden.
We zijn inmiddels op Bonaire beland na een overtocht van de Amerikaanse Maagdeneilanden van 3 dagen zeilen. We geven onszelf een schouderklopje voor de route die we aflegden. Weer, wind en stroming maakte dat we kozen voor een omzeiling van ca 40 mijl. Aanvankelijk was het aan de wind zeilen om zo zuidelijk mogelijk te komen om daar stroming en een ruimere wind op te pikken die ons met een lekkere gang de goede kant op blies. 462 mijl in 73 uur vinden wij een prestatie, gemiddeld 6,3 knoop per uur. Bij aankomst zien we oude bekenden en dat voelt een beetje als thuis komen. Afgezien van het orkaanseizoen wat officieel op 1 juni is begonnen en hier in het zuidelijke deel van de Caraïbische zee meestal geen invloed heeft zijn er andere redenen waarom we hier nu al zijn. Na de gebruikelijke formaliteiten en schoon schip maken moeten er boodschappen gedaan worden. De fietsen komen uit het ‘bergschuurtje’ en worden naar de kant gebracht. Daar blijkt dat 1 van de banden na 2 jaar stil staan het had begeven. Gelukkig heeft Bonaire een fietsenmaker, het is natuurlijk een Nederlands eiland en nog redelijk vlak ook, dus een nieuwe binnenband is voor handen.
We zijn inmiddels op Bonaire beland na een overtocht van de Amerikaanse Maagdeneilanden van 3 dagen zeilen. We geven onszelf een schouderklopje voor de route die we aflegden. Weer, wind en stroming maakte dat we kozen voor een omzeiling van ca 40 mijl. Aanvankelijk was het aan de wind zeilen om zo zuidelijk mogelijk te komen om daar stroming en een ruimere wind op te pikken die ons met een lekkere gang de goede kant op blies. 462 mijl in 73 uur vinden wij een prestatie, gemiddeld 6,3 knoop per uur. Bij aankomst zien we oude bekenden en dat voelt een beetje als thuis komen. Afgezien van het orkaanseizoen wat officieel op 1 juni is begonnen en hier in het zuidelijke deel van de Caraïbische zee meestal geen invloed heeft zijn er andere redenen waarom we hier nu al zijn. Na de gebruikelijke formaliteiten en schoon schip maken moeten er boodschappen gedaan worden. De fietsen komen uit het ‘bergschuurtje’ en worden naar de kant gebracht. Daar blijkt dat 1 van de banden na 2 jaar stil staan het had begeven. Gelukkig heeft Bonaire een fietsenmaker, het is natuurlijk een Nederlands eiland en nog redelijk vlak ook, dus een nieuwe binnenband is voor handen.
Daarna fietsen we langs het pas gearriveerde cruiseschip, lekker caraibisch, naar Femke de kapster! Gisteren ontdekten we dat ze niet meer vlak bij de ankerplek haar salon had maar inmiddels verhuisd was naar 3 km verderop. Op de terugweg wordt het even feest als we boodschappen doen bij Van den Tweel, de AH in het caraibisch gebied.
Terwijl ik inmiddels mijn ziel en zaligheid leg in het schrijven van een blog is Jeroen onderweg op de fiets op zoek naar een relais wat de geest gaf en dat moet zorgen dat een ventilator de afvoergassen van de motor naar buiten zuigt. Verder is hij aan het kijken naar een nieuwe stag. Tijdens de laatste dag van onze overtocht zagen we dat een kleine baby stag gedeeltelijk uit de persing was gekomen. Met een lijn konden we de boel verstevigen en zijn we hier gekomen, we hadden ook geen andere keus. Het maakt zo’n laatste nacht wel spannend met toenemende wind naar windkracht 6 a 7Bft. Visioenen van een mast in het water kwamen in mijn wachten voorbij, maar zoals meestal ging het gewoon goed! Ik verwacht dat we met deze stag door zullen moeten varen naar Aruba, 90 mijl verderop. Naar alle waarschijnlijkheid zal een tijdelijke dyneema lijn de boel moeten verstevigen.
Onze volgende stop gaat Aruba worden en daar gaat de boot op de kant. Dat heeft een reden. Mijn moeder van 93, met afnemende gezondheid, heeft een indicatie voor een verpleeghuis gekregen. We willen haar daarbij helpen en alhoewel de instanties aangeven dat het wel een half tot heel jaar kan duren voordat er plek is voor haar, kunnen we niet op het laatste moment naar huis gaan. Beslissingen over waar laten we de boot achter en waarvandaan kunnen we betaalbaar vliegen moeten nu al genomen worden en daarom hebben we besloten om alvast naar Nederland, Europa te gaan. De haven op Aruba en de vliegtickets zijn geboekt. 7 juli vliegen we. Maar wij zouden geen Jeroen en Karin zijn om dan achter de geraniums te gaan zitten wachten. Europa heeft ook zo veel bijzondere plaatsen, gebieden en bezienswaardigheden te bieden die we nog niet gezien hebben. Ons lijstje: Berlijn, Auschwitz, Wenen, Florence en Sienna. Hoe? We gaan kamperen met een tent! Dat is reizen over een andere boeg! Onder die omstandigheden kunnen we binnen 24 uur weer bij haar zijn.
Duidelijk is dat wanneer mijn moeder verhuist ook onze veilige haven die we in de afgelopen jaren ervaarden gaat verdwijnen. Meestal waren we rondom de kerst thuis, zodat zij en wij gezelligheid ervaarden en wij onze vrienden en familieleden konden zien. In Corona tijd bood zij ons langere tijd onderdak en zoals zij destijds zei: ‘dat redden we wel!’. Die veilige haven zullen we opnieuw moeten uitvinden en geeft reden om de horizon te onderzoeken. Het houdt ons bezig net zoals de dagelijkse gang van zaken. Ik stap dadelijk op de fiets naar Femke en laat mijn haar knippen, lekker kort, zodat de haren niet meer in mijn ogen waaien en ik goed zicht krijg op mijn omgeving en de toekomst!
