We nemen gehaast afscheid van Tom, Liss en Maya. Het is maar goed ook want geen tijd voor emoties. Even daarvoor had de luchtvaart mevrouw de 19 passagiers gemaand tot spoed. Het vliegtuig stond er nog niet maar was onderweg van Sint Maarten naar Saba om ons op te halen. Het was al een half uur verlaat. Ook Tom, Liss en Maya gaan mee naar het vertrekhalletje buiten. Op het kleine vliegveld van Saba is alles anders dan op elk ander vliegveld dan ook. Een dreigende zwarte lucht verraad een regenbui in aantocht. Het vliegtuig landt, de inkomende passagiers dalen het trappetje af, de bagage wordt verwijderd en onze bagage ingeladen. Ondertussen lopen wij het trappetje op en zoeken een zitplaats. Het vliegtuig is open naar de cockpit toe en de handelingen van de piloot zijn zichtbaar evenals schermen en controle meters.
Niet veel later begint de motor te sputteren en draaien de propellers er lustig op los. De regenbui is gearriveerd en laat veel water vallen. Plotsklaps worden de motoren gestopt en valt het toestel stil. Over de speakers klinkt de boodschap dat het inmiddels te laat geworden is voor vertrek en dat we weer mogen uitstappen. We lopen de trap weer af en Tom en Liss roepen lachend: ‘welkom op Saba.
We waren 10 dagen op Saba. We hielpen Tom en Liss met het aanbrengen van de kerstversiering bij Colibri Café. Pasten op Maya, liepen enkele trails en vierden Saba dag op 5 december. Een bijzondere dag voor de plaatselijke Sabanen met optredens van zang en dans door de schooljeugd. Ook voor het Wahoo-tournament, wie heeft de grootste en de meeste Wahoo vissen gevangen, loopt de bevolking uit naar de haven Fort Bay. Drie dagen feest waardoor de overheid de aansluitende maandag ook maar vrij geeft zodat iedereen weer kan ontnuchteren. Het blijft een bijzonder eiland zo ervaren wij iedere keer weer. Na het debacle met het niet vertrekkende vliegtuig zijn wij druk met het omgooien van het reisschema. Een nieuwe vlucht van Saba naar Sint Maarten of toch de Ferry? Een nieuwe vlucht van Sint Maarten naar Aruba, er zijn nog net 2 stoelen in een vliegtuig wat enkele dagen later vertrekt. De hotelovernachting op Sint Maarten verplaatsen en verlengen. De autohuur op Aruba afzeggen en opnieuw boeken op een latere datum. En last but not least Varadero Marina informeren dat we enkele dagen later aankomen. De zaken zijn snel geregeld mede dankzij de connecties die Liss en Tom inmiddels hebben in het Caraibisch gebied. ‘s Avonds gaan we nog uit eten en beleven veel plezier aan het onverwachte samenzijn, niet in de laatste plaats met Maya. Ze zit in haar peuterpubertijd en roept bij het minste of geringste No….! Nu is ze op schik en smikkelt van haar eten en ijstoetje. Wat mooi dat we dit nog even meepakken. Zeker weten dat we dit gaan missen!.
De volgende ochtend vliegen we dan toch naar Sint Maarten en hebben wel schik dat we hier nog 2 dagen zijn. We bezoeken bekende plaatsen en vliegen 3 dagen later dan gepland naar Aruba waar de boot ligt. Anderhalf jaar hebben we haar alleen gelaten. In die anderhalf jaar waren we druk met mijn moeder, een huis bouwen, verhuizen en nog een keer verhuizen, en het oplossen van diverse medische problemen. We hebben geen idee hoe we White Pearl straks aantreffen. De werf heeft White Pearl ondertussen onder handen genomen, ze is gepoetst en het onderwaterschip wordt in de primer gezet en voorzien van een laag antifouling. De foto’s doorgestuurd door de werf geven een beeld van een glimmende en een strak in de verf staand schip. Ondertussen filosoferen we over de binnenkant. Wat gaan we aantreffen; schimmel, ongedierte zoals kakkerlakken, mieren of een rat? hoe zijn de accu’s er aan toe en is er ook lekkage? We hebben geen idee! Aangekomen op Aruba halen we snel onze huurauto en rijden naar de Marina. We zien White Pearl vanaf het havenkantoor al staan. Snel gaan we kijken. De buitenkant ziet er prima uit. De werf heeft goed werk gedaan. Bij de saildrive onder het schip zit een rubberen plaat en die is totaal vergaan. Typisch dat ze ons dat niet gemeld hebben. Maar serieuzer hoe komen we aan een nieuwe. Het is een specifiek onderdeel van Volvo Penta en de botenindustrie is hier niet echt geweldig op Aruba. Onze ‘buren’ op de werf melden dat ze speciaal even naar Miami zijn gevlogen voor een specifiek onderdeel omdat daar een geweldige botenindustrie zit. Het is een optie! Zonder dit onderdeel kunnen we niet het water in. En staan we nog wel een maand op de kant.
We vinden een laddertje en komen zo in de boot. Dan zinkt de moed ons even in de schoenen. Overal zit stof, fijn zand en ook al zie je het niet je voelt het. We moeten ons herpakken en gaan beginnen met schoonmaken. Op maandag is al een groot gedeelte van de binnenkant schoon en komt de werf ook tot leven met werklui. We schieten de baas aan over de rubberen plaat en hij kijkt zorgelijk; misschien heeft hij er nog een liggen. Hij gaat op zoek. Niet veel later komt hij op de proppen met de rubberen plaat. Hoezo toevallig? Een zucht van verlichting slaken we. Op woensdagochtend plannen we onze tewaterlating en tot aan die tijd maken we schoon, checken allerlei zaken en doen technische klussen. Jeroen poetst de schroef die dan weer blinkt. Onze masttopunit voor de weergave van de wind is afgebroken. Het essentiële deel vind ik waar White Pearl stond op de Long term stay. Die is niet voorradig en we zullen moeten wachten tot in Colombia voor we die kunnen vervangen. Op woensdag wordt White Pearl te water gelaten. De motor start in één keer en we vinden geen water in de boot, geen lekkages. We worden blij om haar zo in het water te zien schommelen en vanaf nu wordt het leven iets gemakkelijker aan boord. Geen gesjouw meer naar het toilet, douche maar alles op ons schip. Langzaamaan wennen we aan het bootleven..
Onze ‘lifeline’ naar de kant is ons bijbootje, dat moet gewoon goed functioneren. Het kost wat moeite om leven te krijgen in de buitenboordmotor. Af en toe stopt die er mee. Jeroen vermoedt wat water in de benzine en maakt het tankje en de jerrycan met reservevoorraad schoon. Nu zou hij het goed moeten doen. We durven het aan om naar de ankerplek dicht bij Oranjestad te verhuizen waarvandaan we uitzicht hebben op de enorme cruiseboten die hier aanmeren.Paragraph.
Bij onze tochtjes naar het haventje in Oranjestad blijft het buitenboordmotortje herhaaldelijk uitgaan. We durven dan ook niet ‘s avonds met het bijbootje onderweg te zijn. Wanneer we op de terugweg zijn van een bezoek aan de wasserette sluit het motortje zo vaak uit dat we afdrijven richting een rif. Jeroen probeert door herhaaldelijk starten de buitenboordmotor aan de praat te houden, ik roei me een ongeluk om niet verder af te drijven maar stroming en wind zijn sterk. Het lukt ons om op de boot te komen en daar halen we de carburateur uit de buitenboordmotor. Wat we al vermoeden, ook daar zit water in. We maken alles schoon waarna de buitenboordmotor weer als een zonnetje loopt. Jeroen prijst zich gelukkig dat hij in zijn jeugd zoveel aan de brommer knutselde! En zo komen er heel veel kleinere en grotere mankementen tevoorschijn. Maar we beginnen er weer vertrouwen in te krijgen dat we dit leven aan kunnen. We hebben inmiddels een haven in Panama besproken waar we de boot achter gaan laten en wij weer naar Nederland gaan. Maar dat is over ca 5 maanden.
Voor nu is Kerst in aantocht, het voelt onwerkelijk zo in de hitte. In Oranjestad staan versierde kerstbomen, zelf een kerststal ontbreekt niet. In een winkel hoor ik kerstmuziek: ‘I’m dreaming of a white X-Mass’. Wij bereiden ons voor op de oversteek naar Colombia.
Wij wensen onze lezers, familie en vrienden een hele fijne kersttijd en een goede jaarwisseling!
Voor nu is Kerst in aantocht, het voelt onwerkelijk zo in de hitte. In Oranjestad staan versierde kerstbomen, zelf een kerststal ontbreekt niet. In een winkel hoor ik kerstmuziek: ‘I’m dreaming of a white X-Mass’. Wij bereiden ons voor op de oversteek naar Colombia.
Wij wensen onze lezers, familie en vrienden een hele fijne kersttijd en een goede jaarwisseling!
