‘Het krabt’: roept Jeroen voorop bij de preekstoel. Ik slaak een zucht, het is al de 3e ankerpoging. Helaas is de bodem waarschijnlijk rotsen met wat zand daarover. Onmogelijk om het anker goed te laten ingraven. Ik zie maar één oplossing om een internetkaartje te bemachtigen op het eilandje vlak bij ons.
Niet veel later ben ik onderweg met het bijbootje naar de kant en draait Jeroen rondjes in veilig, diep genoeg water. Halverwege stopt de aanhangmotor ermee. ‘Dat kan er ook nog wel bij’: denk ik, en gooi er wat krachttermen uit die toch niemand hoort of begrijpt. Ik pak de roeispanen en roei het laatste gedeelte naar de kant. Het dorpje van de Guna Yala is gebouwd op een eilandje ter grootte van een voetbalveld. De huisjes staan pal aan de waterkant.
Het eilandje ligt niet veel meer dan 50 cm boven de waterlijn en dus vraag ik mij af wat hiervan blijft bestaan als de zeespiegel stijgt. Ik loop het dorpje in en zie niet lang daarna een supermarkt. Nou ja, een supermarkt, het is een leeg gebouwtje met een aantal toonbanken daarin, waar niets ten toon gesteld wordt. Ik vraag in mijn beste Spaans, ondersteund met handen en voeten werk om een kaartje voor internet. En ja, zo waar komt er een een kaartje uit een of ander bakje. Ik probeer duidelijk te krijgen hoeveel GB er opstaat en voor hoe lang? Na wat heen en weer geleuter begrijp ik dat het een telefoonkaartje is, niet bedoelt voor internet. Ja, dat zoek ik niet. Er is nog een winkeltje even verderop. Hier kun je alleen via een luik je bestelling doorgeven. Daar hebben ze een ander kaartje maar eerlijk gezegd vertrouw ik het niet en roei onverrichter zake terug naar de boot. Vlakbij is nog een eilandje en daar herhalen we het ritueel. Ankeren, wat niet lukt, en dus roei ik weer naar de kant. Ik probeer het nog een keer en deze keer komen ze met 2 kaartjes, die ik zou moeten hebben. Niet veel later komt er een oude man met grijs haar binnen die zowel Spaans als Engels kent. Hij vertaald mijn vragen en antwoorden. Hij blijkt missionaris te zijn op het eiland en is dus geen oorspronkelijke bewoner van de Guna Yala zoals de indianen hier heten. Blij roei ik terug naar de boot en varen we naar een ankerplek 5 mijl verderop.
Ondertussen gaat Jeroen aan de slag met de kaartjes. ‘Ik heb internet’ roept hij niet veel later. Opgelucht zijn we dat we weer contact hebben met de ‘wereld’. We koken eten en zijn ondertussen druk met het nieuws en berichten die ons bereiken. Jeroen fixed nog snel de buitenboordmotor. Na de afwas blijkt het internet gestopt en we vragen ons af wat er mis is gegaan. De volgende ochtend zeilen we weer terug naar de winkel en kunnen nu samen naar de kant want het anker pakt zo waar in één keer. De communicatie over en weer geeft geen duidelijkheid en we worden meegenomen naar een jonge vrouw die ons misschien kan helpen. Zij weet inderdaad raad. Het ene kaartje moet geactiveerd worden in een telefoon en het andere kaartje heeft een code die ge-sms’t moet worden naar een telefoonnummer. Eigenlijk niet anders dan wij vroeger deden met een gekocht prepaid kaartje bij de supermarkt. Ondertussen probeert haar moeder, een oude rimpelige vrouw, ons de speciale lappen die zij hier maken te verkopen voor een astronomisch bedrag. Ook een blouse probeert zij mij te verkopen. Helaas, niet mijn smaak, en niet veel later loopt ze zelf rond in de blouse.
Van daaruit begint onze tocht door het Guna Yala gebied. 357 eilandjes waarvan sommigen een dorpje hebben en anderen onbewoond zijn. Veelal liggen deze eilandjes in een groter rifgebied en is het goed uitkijken waar je wel en niet vaart. Onze eerste ankerplaats ligt midden in zo’n rifgebied en we twijfelen wel een beetje als we de branding zien die tegen het rif aanslaat maar op één plaats wordt onderbroken. We pakken de telecom apparatuur waardoor we met elkaar kunnen communiceren als Jeroen bij het stuurwiel staat en ik voorop, zonder wind en branding geluiden. We hebben goed de kaart bestudeert op zowel de plotter als de satelliet kaarten op de IPad. ‘Hoe diep?’ vraag ik regelmatig. Jeroen geeft de info van de dieptemeter door en ik geef door wat ik in de verschillende kleuren water zie. ‘Het rif is links en volgens mij moet jij nu een bocht naar rechts maken!’. ‘Klopt’ zegt Jeroen en niet veel later liggen we als enige boot midden in een Rifgebied met een paar mini eilandjes om ons heen. Er groeien wat mangrove bossen en door de doorkijkjes zien we de branding kapot slaan op het rif.
De Guna Yala zijn de oorspronkelijk bewoners van dit gebied en zijn een indianenstam. Binnen Panama hebben ze een eigen gebied en zelfbestuur. Het gebied van de Guna Yala strekt zich uit aan de zuid-oostkust van Panama., langs de Caraïbische zee. Wat opvalt is dat alle dorpjes op eilandjes zijn en dat er op het vaste land nagenoeg geen dorpjes zijn. Ook lopen er geen wegen door het gebied en dus zijn deze indianen aangewezen op vervoer over water. Uitgeholde boomstammen als kano’s soms met zeil als ze voor de wind terug gaan naar hun dorpje. Riolering is er niet, de wc is een vierkant hokje boven het water.
Er is een levendige handel op het water als het gaat om diesel, benzine voor het bijbootje en soms ook met levensmiddelen. Probleem is dat je nooit weet wanneer er een boot langs komt en omdat wij om de paar dagen een andere ankerplek bezoeken zien we niet zo heel veel gemotoriseerde voorraadboten. In het begin van onze zwerftocht hebben we geluk en komt er een boot langs op een eilandje waar we vlak bij liggen. Ze hebben van alles van Yoghurt tot ananassen, van boter to wijn en van coca cola zero tot wortels. ‘Pollo? ‘ (Kip) : Vraag ik de mensen aan boord omdat ik bijna door mijn vlees voorraad heen ben. ‘Si’ luidt het antwoord. En uit de vele koelboxen komt een hele kip, wel geplukt maar met de kop er nog aan. Ik schud maar snel van nee, want dat was niet echt mijn bedoeling. Een kipfilet was mijn bedoeling, maar daar doen ze hier helaas niet aan.
Onze dagen trekken in een loom tempo aan ons voorbij. ‘s Morgens doen we wat klussen en ‘s middags gaan we snorkelen. Soms vinden we mooie koralen en vissen maar veel nieuws onder water zien we niet. Op één van onze snorkeltochten hang ik intensief turend naar het koraal landschap onder mij in de hoop een octopus te vinden. Octopussen zijn slordige eters en laten veel resten rondom hun holletje gewoon liggen. Als je dan ook veel kapotte schelpjes, graatjes of ander visafval ziet liggen zou het kunnen dat er in de buurt een octopus zit. Plotsklaps trekt Jeroen mij van mijn speurtocht weg en boven water verteld hij dat er toch echt een (rif) haai op 10 meter afstand langs zwom. Helaas heb ik hem niet gezien. Jeroen is er wel een beetje ontdaan van en we worden wel wat voorzichtiger bij het snorkelen. Wat dichter bij het vaste land en riviermondingen zwemmen we sowieso niet want daar komen soms ook krokodillen voor. Vorig jaar schijnt er nog een zwemmer te zijn gegrepen. Liever niet!
Eten wordt zo langzamerhand een probleem voor ons. We zijn door de voorraden heen. Gelukkig liggen we op een ankerplaats waar medewereldzeilers in hun onderhoud voorzien met Pizza bakken en bezorgen bij je boot. Dat scheelt weer een dag eten. Morgen verkassen we naar een eiland waar 2 restaurantjes zijn. De menukaart: Pizza, vis met rijst of kip met rijst. We zijn daarom van plan om aan het eind van de week door te varen naar een wat meer bewoonde wereld en een supermarkt. Niet het idee van een AH maar hopelijk met wat variatie en voorraad. Het is een aparte wereld hier, het tropische bounty-eiland gevoel krijg je hier wel, met echte cocosnoten maar zonder bounty’s
