Ik lig op het achterdek in een soort van siësta coma. We liggen in een van de baaien in het zuiden van Grenada achter een doorgang tussen een privé eilandje en het ‘vaste’ land van Grenada. Een rif voor de doorgang houdt de golven tegen maar de wind waait hier lekker door waardoor het nog redelijk aangenaam is bij de voortdurende (dag en nacht) 30 graden plus. Tel daar bij op dat we niet heel ver weg zijn van het tropische regenwoud en je kunt je misschien voorstellen wat dat met je lichaam doet. ‘s Morgens begint het zweet te stromen, het loopt zo uit mijn haar, over mijn wenkbrauwen en door de wimpers in mijn ogen, een soort van mist en troebelheid achterlatend. Pas in de namiddag rondom zonsondergang en na een laatste zwempartij stopt het zweten enigszins. Helaas wacht het eten koken dan op ons en warmen we weer even door. Onze t-shirts raken verzweet met gele vlekken in de oksels! We blijven hier liggen ivm de hurricane-tijd van 1 Juni t/m 30 November.
